Rouw en Verlies Therapie Meppel

Vanaf dat je geboren wordt, hoort verlies bij je leven. Niet alleen het verlies een dierbare, je konijn, een opa of oma, maar ook het verlies van omstandigheden, dingen, verlangens, gemakken. Je vader die je beschermt, je vrijgezellentijd, een baan. Goed beschouwd gaat elke verandering in je leven gepaard met verlies.

Verlies is verandering

En bij verlies hoort verandering. Je leven is niet meer hetzelfde. Soms is die verandering maar klein, vaak kun je samen met je naasten de verandering maken. Maar soms ook vraagt het te veel van je.
Het proces van die verandering, het leren je nieuwe leven te gaan leven heet rouw- of verliesverwerking. In mijn opvatting is dat maar de helft van jouw proces. Leren leven met het ‘gat’ dat overblijft. De andere helft is het opnieuw inrichten van je leven; mét dat ‘gat’.

Rouw is de ruwe klank van liefde

Stel je voor: je raakt je pen kwijt. Is dat erg? Een beetje. Maar niet heel. Je vloekt wat en pakt een nieuwe. Die dure pen kwijtraken. Dat is al wat erger. Die pen, die een cadeau was van je partner. Dat maakt al heel wat meer los. En dan het erfstuk, van je moeder. Zeker weten dat je niet zomaar een nieuwe pakt.

Dat komt vanwege de liefde. Het wordt ook wel ‘hechting’ genoemd. Hoe meer je aan iets gehecht bent, hoe groter de pijn als je dat verliest. Ik heb het liever over ‘liefde’, omdat in mijn ogen de processen bij verlies en rouw complexer zijn dan ‘gehecht zijn’.

Ontdek je eigen rouwproces

Leren rouwen is hartstikke moeilijk. Ga maar na, je krijgt niet veel kans om te oefenen, en er is maar weinig traditie, weinig culturele inbedding van rouw en verlies. Of het nu gaat om het verliezen van je baan, een echtscheiding of iemand die je dierbaar is. We ‘doen’ er niet echt wat aan.

Je doet dus maar wat je het beste lijkt. En dat is ook eigenlijk het enige dat je kán doen. Of niet? Nee. Je kunt veel meer en veel bewuster vorm geven aan jouw rouwproces. Je kunt het verlies dieper verwerken, je kunt meer doen met wat je verliest. Rouwen is een heel persoonlijk traject, maar er zijn bijzonder veel methoden en technieken die je echt veel verder kunnen helpen. Daar heb je niet alleen nu, maar ook later veel aan.

De pijn? Het verdriet?

Niemand kan jouw pijn ‘wegtoveren’, niemand kan het lichter maken voor jou. Ik kan je helpen er doorheen te gaan. Ik kan je helpen de stappen te zetten om het zorgvuldig en volledig te verwerken. Ik kan je helpen jouw unieke rouwproces te ontdekken en doorlopen. Je zult merken dat de pijn verzacht, het verdriet verandert. Maar je zult nooit meer dezelfde zijn. Ik help je een nieuwe zelf te vinden.

Niet alleen verdriet

Als je rouwt ben je verdrietig. Maar er komen nog veel meer emoties en gevoelens bij kijken waar je van kunt schrikken. Woede bijvoorbeeld. Of onmacht. Maar ook hunkering, verlangen, angst en schuld. Rouw kost niet alleen tijd, maar ook energie. Het is hard werken. Waarschijnlijk voel je je oververmoeid en prikkelbaar.

Door alle stappen van het rouwproces

Samen zullen we alle stappen in het rouwproces doorlopen. Van ontkenning en boosheid tot het vechten, de depressieve gevoelens en uiteindelijk de aanvaarding. Verlies laat altijd een wond na. Ook na de behandeling. Maar je kunt wel weer verder.

Begin eens met een gesprek

Rouwen is sowieso een intense, verwarrende en moeilijke periode in je leven. Het is dus moeilijk om voor jezelf te weten ‘hoort dit er bij?’ of ‘is dit niet goed meer?’. Op het moment dat je jezelf zulke vragen stelt, moet je eigenlijk even met iemand praten die je kan helpen dat wat beter te begrijpen.

Ik ben Sandra Brongers. Ik heb me, door verschillende levenslessen bewust geworden dat ik graag met mensen de diepte in ga en met mensen mee kan lopen bij ingrijpende veranderingen. In mijn praktijk help ik kinderen en volwassenen en ouderen met rouw en verliesbegeleiding. Ook begeleid ik rouw- en verliesgroepen. En ik help cliënten met autobiografisch schrijven, zingeving en rituelen. Mijn keuze voor het begeleiden van verlies en rouw is een bewuste keuze. Tijdens mijn opleiding 22jaar geleden was stervensbegeleiding één van de vakken. Dit vak intrigeerde mij toen al. Ik leerde dankzij dat vak, hoe ik slecht nieuws gesprekken moest voeren, hoe ik die laatste levensdagen voor een stervende draaglijker kon maken, hoe ik mensen moest afleggen, welke rituelen men wilde, de wensen van de overledene en hoe een uitvaart in elkaar zat. Al op mijn 19e jaar, tijdens mijn leer en werkstage op een Aids afdeling in Rotterdam kwam ik in aanraking met mensen die “afgeschreven” waren door de maatschappij zoals bijvoorbeeld heroïne mannelijke en vrouwelijke prostituees. Deze mensen zaten in hun laatste levensfase. Het was voor mij een erg leerzame en mooie ervaring om hen te mogen leren kennen en hen te mogen begeleiden naar hun laatste adem. Deze mensen hadden vaak geen naasten meer. Hierdoor was mijn aanwezigheid een grote steun voor hen. Het was bijzonder om hun levensverhalen te horen; hoe ze zijn opgegroeid, wat hun heeft gemaakt en wie ze zijn geworden. Na 23 jaar ervaring binnen de gezondheidszorg (algemeen ziekenhuis, psychiatrisch ziekenhuis en beschermde woonvorm) is mij opgevallen dat veel cliënten hun rouw en verlies niet goed verwerkt hebben. Ik ben door mijn deskundigheid een steeds grotere rol gaan vervullen in hun rouw en verlies proces. Mijn zus is in 1998 om het leven gekomen door een auto ongeluk. Hierdoor heb ik van zeer dichtbij ervaren hoe dat de gezinssamenstelling veranderd. Mijn ouders hebben een kind verloren en ik werd ineens enigst kind. Mede door deze levenservaring heb ik besloten om mensen die met rouw en/of verlies in aanraking komen, een aangepaste therapie vorm aan te reiken. Verder heb ik Geesteswetenschappen in Utrecht, met als specialisatie rouw en verlies gestudeerd.